Wie avontuur wil, krijgt avontuur!
22.31h (Nederlandse tijd 23.31h), we zitten op onze beloofde Sweet Home of Agadir Bank!
De meisjes liggen in hun stapelbed, met een van kleur veranderend spotje aan het plafond, feest! Een kinderhand is snel gevuld. Dat was ook meteen wel het thema van vandaag!
Vannacht heerlijk geslapen! Normaal lig ik nog alles even te checken in bed (dat had ik misschien beter ook even kunnen doen?), maar het is even allemaal niet zo scherp bij mij, en dat heeft ook zijn voordelen: ik maak me minder druk, het komt hoe dan ook wel goed!
Even douchen, aankleden en ontbijten en dan staan opa en oma al op de stoep om ons naar Brussel te brengen. Onderweg lekker voorlezen, spelletjes en een koffie-stopje.. en midden in een Prinsessenstickerboek vang ik vanaf de achterbank 'Brussel Zaventem' op. Nee! Stop! (mijn alarmbellen werken weer, hoera!) We moeten naar Charleois! Klein communicatiefoutje, brengt even wat spanning in ons programma, maar om 12.15 arriveren we netjes op het vliegveld.
Ik weet opeens weer waarom ik zo'n hekel heb aan vliegen, of in ieder geval het in het vliegtuig proberen te komen. We trotseren en militairen, Paul wordt grondig onderzocht met een wit papiertje dat over zijn handen wordt gehaald (moeten we dit serieus nemen). Dan zal ik jullie de ellende van koffer en inchecken en koffers inchecken besparen. Dit allemaal onder lichte tijdsdruk. Maar nadat ook Evi is onderworpen aan een wit papiertje, en Merels giraf grondig door de mangel is gehaald, mogen we dan daadwerkelijk op naar het vliegtuig. Blijkbaar ben ik de enige die er goed vanaf komt vandaag.
Naast ons speelt zich een groter drama af. Een familie is te laat om de koffers nog mee te nemen in het vliegtuig en moeten alles in hun handbagage proppen. Zeer blij met ons jumbo plastictasje. Het kan altijd erger!
Even settelen in het vliegtuig (ik hou echt niet van inchecken merk ik nu), maar na een uurtje zit de vakantiestemming er goed in met twee zeer jolige Hollandsche dames achter ons die op reis zijn met een meisje van 5: Keet. Evi blij. Merel blij (die heeft papa en mama nu voor zichzelf). Ze vermaken zich prima met kwartetten, smartgame, tekenen en lezen en de reis vliegt voorbij.
Voor wie het nog niet heeft meegekregen: het eten is nog al onderwerp van gesprek de afgelopen weken. Dus we gooien het over een andere boeg: zoveel mogelijk lekkere (ongezonde) dingen scoren. Te beginnen met patat in het vliegtuig. Die zagen ze even niet aankomen.
Een rustige vlucht, we komen goed aan en de meiden stappen stoer met hun koffertje over de landingsbaan. De zon schijnt, we zijn op kokosnoteneiland (zingen de dames), ons avontuur is begonnen!
Ook hier wat uiterlijk vertoon. Militairen, zeer serieus kijkende beveiliging. Maar uiteindelijk is iedereen vriendelijk en behulpzaam en hebben we snel onze koffer en ons geld. Het verkrijgen van een auto is ff wat lastiger. Deux minute, deux minute! Dit zijn niet de Franse 2 minuten maar de Marrokaanse... Geduld is een schone zaak. Keet staat bij de autoverhuurder naast ons, en ook daar verloopt het alles behalve snel, dus de 3 kleine dames richten hun eigen circus op in de aankomsthal, en jongleren, balanceren en klimmen in palen. Twee uur later hebben we dan toch onze beloofde Peugeot 2008 en gaan we de nieuwe wereld in.
Schapen op de weg, mensen op de weg, rechts inhalen, toeteren.. het maakt allemaal niet uit! De bedelende vrouwen en kinderen maken wel indruk op de meisjes, en Evi vraagt waarom we niet iedereen iets kunnen geven. We leggen het uit, maar eigenlijk is het niet uit te leggen.
Onze zoektocht is interessant. We hebben nog geen internet kunnen kopen, dus we navigeren op een offline kaartje met een bijna lege telefoon. Ik hou van hobby's!
Uiteindelijk arriveren we ergens, maar zien we niets. 3x vragen, iedereen zegt wat anders. We komen steeds op dezelfde plek terecht, bij 3 lieve jongens met een gitaar, maar je schiet er weinig mee op.
Noodplan 1: eerst eten en dan weer nadenken. Het is inmiddels 20h. Misschien toch een ander hotel pakken.
Na het eten zetten we nog een nieuwe poging in. Allereerst scoren we een internetkaartje. Het is behoorlijk vaag hoe dit nu wel of niet werkt. Iedereen is even lief en behulpzaam... bij het eten had ik al een simkaart van iemand gekregen die me graag wilde helpen. De jongen van de telekom boetique belt en doet van alles met Paul zijn telefoon en dan werkt het uiteindelijk. Mijn telefoon is leeg, dus morgen nog maar eens verder kijken. We gaan weer op zoek. Uiteindelijk komen we totaal ergens anders uit, maar bij de tweede keer vragen hebben we geluk. Een keurige meneer brengt ons er wel even naar toe. We racen weer de halve stad door. Geweldig... want we komen WEER op dezelfde plek terecht! De jongens met de gitaren spelen nu een deuntje onder ons raam. Hij kan de Arabische bordjes wel lezen dus het moet goed zijn nu. We bellen even met de eigenaar en die blijkt al de hele avond in het appartement te zitten. We zijn er!
Merel slapend uit de auto getakeld. Evi meldt trots dat zij het het langste heeft volgehouden. Snel het stapelbed in, ze zijn op, maar hebben het zo geweldig gedaan. Het mooie is dat kinderen overal de mooie dingen zien, plezier maken en heel veel vragen stellen over alles wat ze zien. Ik denk dat ik daar vandaag het meest van genoten heb, ook al was het op sommige kritische navigeer momenten een beetje lastig.
Tijd om te slapen! Morgen op naar Paradise Valley!
De meisjes liggen in hun stapelbed, met een van kleur veranderend spotje aan het plafond, feest! Een kinderhand is snel gevuld. Dat was ook meteen wel het thema van vandaag!
Vannacht heerlijk geslapen! Normaal lig ik nog alles even te checken in bed (dat had ik misschien beter ook even kunnen doen?), maar het is even allemaal niet zo scherp bij mij, en dat heeft ook zijn voordelen: ik maak me minder druk, het komt hoe dan ook wel goed!
Even douchen, aankleden en ontbijten en dan staan opa en oma al op de stoep om ons naar Brussel te brengen. Onderweg lekker voorlezen, spelletjes en een koffie-stopje.. en midden in een Prinsessenstickerboek vang ik vanaf de achterbank 'Brussel Zaventem' op. Nee! Stop! (mijn alarmbellen werken weer, hoera!) We moeten naar Charleois! Klein communicatiefoutje, brengt even wat spanning in ons programma, maar om 12.15 arriveren we netjes op het vliegveld.
Ik weet opeens weer waarom ik zo'n hekel heb aan vliegen, of in ieder geval het in het vliegtuig proberen te komen. We trotseren en militairen, Paul wordt grondig onderzocht met een wit papiertje dat over zijn handen wordt gehaald (moeten we dit serieus nemen). Dan zal ik jullie de ellende van koffer en inchecken en koffers inchecken besparen. Dit allemaal onder lichte tijdsdruk. Maar nadat ook Evi is onderworpen aan een wit papiertje, en Merels giraf grondig door de mangel is gehaald, mogen we dan daadwerkelijk op naar het vliegtuig. Blijkbaar ben ik de enige die er goed vanaf komt vandaag.
Naast ons speelt zich een groter drama af. Een familie is te laat om de koffers nog mee te nemen in het vliegtuig en moeten alles in hun handbagage proppen. Zeer blij met ons jumbo plastictasje. Het kan altijd erger!
Even settelen in het vliegtuig (ik hou echt niet van inchecken merk ik nu), maar na een uurtje zit de vakantiestemming er goed in met twee zeer jolige Hollandsche dames achter ons die op reis zijn met een meisje van 5: Keet. Evi blij. Merel blij (die heeft papa en mama nu voor zichzelf). Ze vermaken zich prima met kwartetten, smartgame, tekenen en lezen en de reis vliegt voorbij.
Voor wie het nog niet heeft meegekregen: het eten is nog al onderwerp van gesprek de afgelopen weken. Dus we gooien het over een andere boeg: zoveel mogelijk lekkere (ongezonde) dingen scoren. Te beginnen met patat in het vliegtuig. Die zagen ze even niet aankomen.
Een rustige vlucht, we komen goed aan en de meiden stappen stoer met hun koffertje over de landingsbaan. De zon schijnt, we zijn op kokosnoteneiland (zingen de dames), ons avontuur is begonnen!
Ook hier wat uiterlijk vertoon. Militairen, zeer serieus kijkende beveiliging. Maar uiteindelijk is iedereen vriendelijk en behulpzaam en hebben we snel onze koffer en ons geld. Het verkrijgen van een auto is ff wat lastiger. Deux minute, deux minute! Dit zijn niet de Franse 2 minuten maar de Marrokaanse... Geduld is een schone zaak. Keet staat bij de autoverhuurder naast ons, en ook daar verloopt het alles behalve snel, dus de 3 kleine dames richten hun eigen circus op in de aankomsthal, en jongleren, balanceren en klimmen in palen. Twee uur later hebben we dan toch onze beloofde Peugeot 2008 en gaan we de nieuwe wereld in.
Schapen op de weg, mensen op de weg, rechts inhalen, toeteren.. het maakt allemaal niet uit! De bedelende vrouwen en kinderen maken wel indruk op de meisjes, en Evi vraagt waarom we niet iedereen iets kunnen geven. We leggen het uit, maar eigenlijk is het niet uit te leggen.
Onze zoektocht is interessant. We hebben nog geen internet kunnen kopen, dus we navigeren op een offline kaartje met een bijna lege telefoon. Ik hou van hobby's!
Uiteindelijk arriveren we ergens, maar zien we niets. 3x vragen, iedereen zegt wat anders. We komen steeds op dezelfde plek terecht, bij 3 lieve jongens met een gitaar, maar je schiet er weinig mee op.
Noodplan 1: eerst eten en dan weer nadenken. Het is inmiddels 20h. Misschien toch een ander hotel pakken.
Na het eten zetten we nog een nieuwe poging in. Allereerst scoren we een internetkaartje. Het is behoorlijk vaag hoe dit nu wel of niet werkt. Iedereen is even lief en behulpzaam... bij het eten had ik al een simkaart van iemand gekregen die me graag wilde helpen. De jongen van de telekom boetique belt en doet van alles met Paul zijn telefoon en dan werkt het uiteindelijk. Mijn telefoon is leeg, dus morgen nog maar eens verder kijken. We gaan weer op zoek. Uiteindelijk komen we totaal ergens anders uit, maar bij de tweede keer vragen hebben we geluk. Een keurige meneer brengt ons er wel even naar toe. We racen weer de halve stad door. Geweldig... want we komen WEER op dezelfde plek terecht! De jongens met de gitaren spelen nu een deuntje onder ons raam. Hij kan de Arabische bordjes wel lezen dus het moet goed zijn nu. We bellen even met de eigenaar en die blijkt al de hele avond in het appartement te zitten. We zijn er!
Merel slapend uit de auto getakeld. Evi meldt trots dat zij het het langste heeft volgehouden. Snel het stapelbed in, ze zijn op, maar hebben het zo geweldig gedaan. Het mooie is dat kinderen overal de mooie dingen zien, plezier maken en heel veel vragen stellen over alles wat ze zien. Ik denk dat ik daar vandaag het meest van genoten heb, ook al was het op sommige kritische navigeer momenten een beetje lastig.
Tijd om te slapen! Morgen op naar Paradise Valley!
Reacties