To Road or not to Road
Half 9! We hebben het uitslapen nog niet verleerd met zijn allen. De dames rennen meteen naar buiten om het zwembad onveilig te maken. Vandaag even wat meer tijd om rustig aan te doen, het is toch nog vakantie! Uitgebreid ontbijten. We worden op handen gedragen en krijgen alles wat me maar willen: de prinsessen vinden hun eitje iets te zacht gekookt, en die gaan terug naar de keuken. Vers fruit, pannenkoeken, koffie, jus, broodjes... we hebben niet te klagen.
We kletsen nog even met de vrouw van Mohammed. Zij is Frans en is hier samen met hem komen wonen. Zij vertelt heel eerlijk dat ze het niet altijd zo leuk vindt. De weegschaal is soms in balans en soms niet. Haar drie kinderen krijgen privé les in het Frans, maar de jongste twee gaan ook nog naar een Marokkaanse school. Haar oudste dochter van 12 begint een beetje opstandig te worden. Zij zou meer vriendinnen willen hebben. Ait Ben Hadu is leuk voor een dagje, maar ik kan me voorstellen dat je er als Franse puber moeite mee hebt.
We nemen afscheid na even te hebben overwogen hier nog een nachtje te blijven. Het is echt een fantastische plek die we iedereen willen aanraden die ooit naar Marokko gaat. Maar de planning roept en er komen vast meer mooie plekken... It's time to go!
Voor vertrek doen wij nog een interessante poging tot het verlengen van onze Marokkaanse simkaart. We hebben begrepen dat we nogal goed ingeburgerd zijn door op dag 1 een sim te kopen (waarvoor dank buurvrouw!), maar eigenlijk snappen we er nog weinig van. Gelukkig is het voor de man van de winkel ook enigzins een vraagteken, maar samen komen we er uiteindelijk uit (hoop je dan!), 20 dirhan later (1,80 euro) hebben we waarschijnlijk voor de komende week internet. Maar hoeveel? Geen idee! We vinden in deze berg zand ook nog een smartie ijsje en een maya de bij ijsje, er is in alle behoeften voorzien, go!
Op advies van Mohammed gaan we eerst naar Fint waar een prachtige oase is. Hij heeft voor ons een gedetailleerde kaart getekend...even daarheen, dan zie je een soort van spookstad (erg bijzonder... heel veel straatjes met lantaarnpalen, maar geen huizen. Ze zijn begonnen maar er is nooit meer iets gebouwd.
daar naar links, dan nog ff 5km rechtdoor, prima te doen, succes! Wij houden ook van jou Mohammed... we rijden alleen niet in een 4x4. Die 5km (die ook nog iets meer was dan dat) was een iets grotere uitdaging dan verwacht. Na 15 minuten overwegen we serieus om terug te gaan. We houden wel van een uitdaging, maar deze is misschien een beetje te. Ik weet niet wat ons heeft overtuigd, maar we hebben doorgezet. Misschien het bord dat het ' nog maar' 2 km was?
Bergschoenen aan en gaan. Ismaell is onze gids voor vandaag. Door de oase, over het water en de berg op. We bekijken een berberhutje met oven en ook de huisjes die worden gebouwd door de nomaden en nu onbewoond zijn. Deze huisjes zijn o.a. gebruikt als decor voor The Gladiator. De meiden krijgen een van bladeren gevouwen kameel en doen het fantastisch. Het is heet en best een zware klim, maar ze klagen niet. Na een uur geven we aan dat het nu wel mooi is geweest met de zon. Hij wil met ons wat eten en drinken. Hij ratelt achter elkaar Frans en het is soms wat onduidelijk wat er nu bedoelt wordt. Sowieso spreek je niets af over prijzen of wat je gaat doen, dus het is een kwestie van vertrouwen. Het voelt goed en dat spreken we ook uit naar onze meiden. Soms is het fijn om gewoon te kunnen vertrouwen op gevoel.
Hij neemt ons mee naar zijn huis waarin kinderen spelen en een vrouw de was vouwt. Ook zit er een man van 71 uit Costa Rica die hier op vakantie is. De meiden krijgen direct djembee-les en ontdooien. Langzaam komt er wat ontspanning bij ons, want dit is toch wel even omschakelen! Naim, een vriend van Ismaell, is aangeschoven en hij regelt de drankjes voor ons. Ergens vandaan komen twee heerlijke koude cola's. De fles water die we krijgen is niet afgesloten. We besluiten toch te vragen om een andere fles, in het belang van onze darmen. Die krijgen we direct. Deze jongens zijn gewoon super relaxt en vriendelijk. Paul praat nog heel gezellig met Opa Costa Rica en hij prijst ons dat wij onze kinderen de wereld laten zien. Hij zit heerlijk te eten, en we hebben bijna spijt dat we het eten hebben afgeslagen, maar inmiddels is het al 15h en we hadden eigenlijk nog andere plannen vandaag. We betalen uiteindelijk 100 dirham voor vandaag, ongeveer 9 euro. Bij het afscheid vraag Naim om mijn facebook. We lachen met elkaar, een rare situatie zo ver van de bewoonde wereld, maar het lukt om via zijn wifi (!!) hem toe te voegen aan mijn facebook. Welcome Naim and thank you and your ' brother' for this great Adventure today!' .
En dan hobbelen we eindelijk weer terug. We komen nog een jongetje tegen op een ezeltje die om wat snoepjes vraagt (en ze krijgt). Even een plaspauze en de laatste minuten genieten van al dit moois. Het is zo bijzonder! De palmen, de planten, druiven, vijgen, graan, aardappels, werkelijk alles groeit er!
Je rijdt er letterlijk uit zoals je uit een pretpark rijdt, in een keer is alles weg.
En ik had gelijk, de terugweg was korter. De spanning is weg en enthousiast kletsend over wat we hebben meegemaakt, zien we al snel weer de bewoonde wereld in de verte. De familie kameel staat langs te weg, leuk om alvast kennis te maken! Over een paar dagen komen we jullie opzoeken in de woestijn.
Volgende missie: waar is ons hotel.nu? We rijden al een tijdje op de offline kaarten van google maps, en dat bevalt eigenlijk heel prima. vooral met al die kleine straatjes kan je goed inzoomen waar je nu eigenlijk bent. Onze volgende halte is B&B Maison d'hote Farhana. Redelijk ok om te vinden, echt midden in een woonwijk. De kinderen zijn dolenthousiast om ons te zien aankomen en maken zelfs een dansje. Weer een prachtige plek met een mooie binnenplaats. De dames die ons ontvangen zijn wat verlegen en terughoudend, maar uiteindelijk komen we er allemaal uit en hebben we een kamer en de meiden een zwembad. We nemen ff wat rust met een boekje aan het zwembad in gezelschap van een andere Nederlandse familie... daar hebben we dus geen reisbureau voor nodig.
Om een uurtje of 18h gaan we de stad in om nog wat missies te volbrengen: pinnen, shoppen en eten. We hebben een tip gehad voor een winkeltje dat vaste prijzen heeft. Hier hebben we dus even flink ingeslagen. Een aardige man die deed aan een soort van omgekeerd afdingen. Alles wat wij al veel te goedkoop vonden, werd nog wat goedkoper bij het afrekenen, want we hadden al zo lang gewacht?!
Deze man schijnt erg goed zaken te doen bij de toeristen omdat hij niet opdringerig is en je weet waar je aan toe bent.
Het restaurant dat ik heb uitgezocht zit helemaal vol met mannen. Het kan, maar het voelt niet goed, dus we lopen toch even door. Zo komen we bij een tentje dat er wat minder gelikt uitziet maar waar we echt geweldig hebben gegeten. Merel kiest pizza, Evi friet met omelet, Paul Kofta en ik... (hou je vast...komtie..!) Tajine! Ik geloof dat ik moet toegeven dat ik het lekker vind. De inburgering is dan nu echt voltooid. Ik hou van Tajine!
We worden wederom goed verzorgd. De man van het restaurant zorgt zelfs dat een bedelaar en een verkoper bij ons wegblijven. We krijgen de Wi-fi code en we betalen bijna niets voor al dat lekkere eten. Als je eenmaal de weg kent is het ook echt genieten!
Evi en Merel doen nog even een hardloopwedstrijd (er zit weer wat in) terwijl wij even lekker koffie en thee drinken. Ik vind de Marokaanse thee zo lekker! Heb vandaag ook een doosje gescoord om mee te nemen naar huis. Eenmaal weer ' thuis' worden we hartelijk ontvangen door Ibrahim. Hij is de vijfde fan van merel vandaag (Evi houdt het bij). Hij knuffelt Merel, gooit dr bijna in het zwembad en kletst honderd uit in het Frans, maar bijzonder genoeg lijkt Merel dit allemaal prima te vinden.
Beide dames ontvangen nog even een flink stuk appeltaart (noot; het is inmiddels half 10, beddtijd misschien?). Maar nee hoor ze zijn door het zo dolle! Zo lekker verwend!
Dan echt naar boven, nog even samen sterren kijken op het dakterras. De maan is onvindbaar, die hangt nog boven Nederland volgens Evi. Bedje in en slapen. Vandaag samen in een bed, maar dat is prima.
Ik ben moe van alle avontuur vandaag, even bijkomen op mijn bed en een heerlijk stukje schrijven. Morgen is het ontbijt wanneer onze ogen open zijn. Want Ibrahim heeft ons verteld dat zijn huis ook ons huis is, en dat we welkom zijn. De vriendelijkheid en gastvrijheid kunnen wij soms nog een puntje aan zuigen.
Iedereen die meeleest, bedankt voor de leuke reactie of het gewoon lekker meelezen. Ik vind het echt onwijs leuk dat er nu meer dan 200 mensen per dag mijn blog bezoeken.
Laila Sada! (gelukkige nacht!)
We kletsen nog even met de vrouw van Mohammed. Zij is Frans en is hier samen met hem komen wonen. Zij vertelt heel eerlijk dat ze het niet altijd zo leuk vindt. De weegschaal is soms in balans en soms niet. Haar drie kinderen krijgen privé les in het Frans, maar de jongste twee gaan ook nog naar een Marokkaanse school. Haar oudste dochter van 12 begint een beetje opstandig te worden. Zij zou meer vriendinnen willen hebben. Ait Ben Hadu is leuk voor een dagje, maar ik kan me voorstellen dat je er als Franse puber moeite mee hebt.
We nemen afscheid na even te hebben overwogen hier nog een nachtje te blijven. Het is echt een fantastische plek die we iedereen willen aanraden die ooit naar Marokko gaat. Maar de planning roept en er komen vast meer mooie plekken... It's time to go!
Voor vertrek doen wij nog een interessante poging tot het verlengen van onze Marokkaanse simkaart. We hebben begrepen dat we nogal goed ingeburgerd zijn door op dag 1 een sim te kopen (waarvoor dank buurvrouw!), maar eigenlijk snappen we er nog weinig van. Gelukkig is het voor de man van de winkel ook enigzins een vraagteken, maar samen komen we er uiteindelijk uit (hoop je dan!), 20 dirhan later (1,80 euro) hebben we waarschijnlijk voor de komende week internet. Maar hoeveel? Geen idee! We vinden in deze berg zand ook nog een smartie ijsje en een maya de bij ijsje, er is in alle behoeften voorzien, go!
Op advies van Mohammed gaan we eerst naar Fint waar een prachtige oase is. Hij heeft voor ons een gedetailleerde kaart getekend...even daarheen, dan zie je een soort van spookstad (erg bijzonder... heel veel straatjes met lantaarnpalen, maar geen huizen. Ze zijn begonnen maar er is nooit meer iets gebouwd.
 |
| Hier een deel van de honderden loze lantaarnpalen |
daar naar links, dan nog ff 5km rechtdoor, prima te doen, succes! Wij houden ook van jou Mohammed... we rijden alleen niet in een 4x4. Die 5km (die ook nog iets meer was dan dat) was een iets grotere uitdaging dan verwacht. Na 15 minuten overwegen we serieus om terug te gaan. We houden wel van een uitdaging, maar deze is misschien een beetje te. Ik weet niet wat ons heeft overtuigd, maar we hebben doorgezet. Misschien het bord dat het ' nog maar' 2 km was?
 |
| Is dit een weg?! |
 |
| Yup, we moeten er aan geloven! |
 |
| Nog 2 lange kilometers! |
Bergschoenen aan en gaan. Ismaell is onze gids voor vandaag. Door de oase, over het water en de berg op. We bekijken een berberhutje met oven en ook de huisjes die worden gebouwd door de nomaden en nu onbewoond zijn. Deze huisjes zijn o.a. gebruikt als decor voor The Gladiator. De meiden krijgen een van bladeren gevouwen kameel en doen het fantastisch. Het is heet en best een zware klim, maar ze klagen niet. Na een uur geven we aan dat het nu wel mooi is geweest met de zon. Hij wil met ons wat eten en drinken. Hij ratelt achter elkaar Frans en het is soms wat onduidelijk wat er nu bedoelt wordt. Sowieso spreek je niets af over prijzen of wat je gaat doen, dus het is een kwestie van vertrouwen. Het voelt goed en dat spreken we ook uit naar onze meiden. Soms is het fijn om gewoon te kunnen vertrouwen op gevoel.
 |
| Berberoven |
 |
| Decor van the Gladiator |
Hij neemt ons mee naar zijn huis waarin kinderen spelen en een vrouw de was vouwt. Ook zit er een man van 71 uit Costa Rica die hier op vakantie is. De meiden krijgen direct djembee-les en ontdooien. Langzaam komt er wat ontspanning bij ons, want dit is toch wel even omschakelen! Naim, een vriend van Ismaell, is aangeschoven en hij regelt de drankjes voor ons. Ergens vandaan komen twee heerlijke koude cola's. De fles water die we krijgen is niet afgesloten. We besluiten toch te vragen om een andere fles, in het belang van onze darmen. Die krijgen we direct. Deze jongens zijn gewoon super relaxt en vriendelijk. Paul praat nog heel gezellig met Opa Costa Rica en hij prijst ons dat wij onze kinderen de wereld laten zien. Hij zit heerlijk te eten, en we hebben bijna spijt dat we het eten hebben afgeslagen, maar inmiddels is het al 15h en we hadden eigenlijk nog andere plannen vandaag. We betalen uiteindelijk 100 dirham voor vandaag, ongeveer 9 euro. Bij het afscheid vraag Naim om mijn facebook. We lachen met elkaar, een rare situatie zo ver van de bewoonde wereld, maar het lukt om via zijn wifi (!!) hem toe te voegen aan mijn facebook. Welcome Naim and thank you and your ' brother' for this great Adventure today!' .
 |
| Opa Costa Rica |
En dan hobbelen we eindelijk weer terug. We komen nog een jongetje tegen op een ezeltje die om wat snoepjes vraagt (en ze krijgt). Even een plaspauze en de laatste minuten genieten van al dit moois. Het is zo bijzonder! De palmen, de planten, druiven, vijgen, graan, aardappels, werkelijk alles groeit er!
Je rijdt er letterlijk uit zoals je uit een pretpark rijdt, in een keer is alles weg.
 |
| De uitgang |
Volgende missie: waar is ons hotel.nu? We rijden al een tijdje op de offline kaarten van google maps, en dat bevalt eigenlijk heel prima. vooral met al die kleine straatjes kan je goed inzoomen waar je nu eigenlijk bent. Onze volgende halte is B&B Maison d'hote Farhana. Redelijk ok om te vinden, echt midden in een woonwijk. De kinderen zijn dolenthousiast om ons te zien aankomen en maken zelfs een dansje. Weer een prachtige plek met een mooie binnenplaats. De dames die ons ontvangen zijn wat verlegen en terughoudend, maar uiteindelijk komen we er allemaal uit en hebben we een kamer en de meiden een zwembad. We nemen ff wat rust met een boekje aan het zwembad in gezelschap van een andere Nederlandse familie... daar hebben we dus geen reisbureau voor nodig.
 |
| Welkomsthee en zwemmen! |
Om een uurtje of 18h gaan we de stad in om nog wat missies te volbrengen: pinnen, shoppen en eten. We hebben een tip gehad voor een winkeltje dat vaste prijzen heeft. Hier hebben we dus even flink ingeslagen. Een aardige man die deed aan een soort van omgekeerd afdingen. Alles wat wij al veel te goedkoop vonden, werd nog wat goedkoper bij het afrekenen, want we hadden al zo lang gewacht?!
Deze man schijnt erg goed zaken te doen bij de toeristen omdat hij niet opdringerig is en je weet waar je aan toe bent.
Het restaurant dat ik heb uitgezocht zit helemaal vol met mannen. Het kan, maar het voelt niet goed, dus we lopen toch even door. Zo komen we bij een tentje dat er wat minder gelikt uitziet maar waar we echt geweldig hebben gegeten. Merel kiest pizza, Evi friet met omelet, Paul Kofta en ik... (hou je vast...komtie..!) Tajine! Ik geloof dat ik moet toegeven dat ik het lekker vind. De inburgering is dan nu echt voltooid. Ik hou van Tajine!
We worden wederom goed verzorgd. De man van het restaurant zorgt zelfs dat een bedelaar en een verkoper bij ons wegblijven. We krijgen de Wi-fi code en we betalen bijna niets voor al dat lekkere eten. Als je eenmaal de weg kent is het ook echt genieten!
Evi en Merel doen nog even een hardloopwedstrijd (er zit weer wat in) terwijl wij even lekker koffie en thee drinken. Ik vind de Marokaanse thee zo lekker! Heb vandaag ook een doosje gescoord om mee te nemen naar huis. Eenmaal weer ' thuis' worden we hartelijk ontvangen door Ibrahim. Hij is de vijfde fan van merel vandaag (Evi houdt het bij). Hij knuffelt Merel, gooit dr bijna in het zwembad en kletst honderd uit in het Frans, maar bijzonder genoeg lijkt Merel dit allemaal prima te vinden.
Beide dames ontvangen nog even een flink stuk appeltaart (noot; het is inmiddels half 10, beddtijd misschien?). Maar nee hoor ze zijn door het zo dolle! Zo lekker verwend!
 |
| Taart van Ibrahim om half 10 |
Dan echt naar boven, nog even samen sterren kijken op het dakterras. De maan is onvindbaar, die hangt nog boven Nederland volgens Evi. Bedje in en slapen. Vandaag samen in een bed, maar dat is prima.
Ik ben moe van alle avontuur vandaag, even bijkomen op mijn bed en een heerlijk stukje schrijven. Morgen is het ontbijt wanneer onze ogen open zijn. Want Ibrahim heeft ons verteld dat zijn huis ook ons huis is, en dat we welkom zijn. De vriendelijkheid en gastvrijheid kunnen wij soms nog een puntje aan zuigen.
Iedereen die meeleest, bedankt voor de leuke reactie of het gewoon lekker meelezen. Ik vind het echt onwijs leuk dat er nu meer dan 200 mensen per dag mijn blog bezoeken.
Laila Sada! (gelukkige nacht!)
Reacties