Slow down a little

Kruisverhoor van Ibrahim:
wat heb je allemaal op Evi? 

Het was een rommelig nachtje. Note to ourselves: Evi en Merel worden toch een beetje te groot voor een bed samen,  waardoor Merel uiteindelijk bij ons belandde, en nog later een plekje op de grond kreeg.. dit alles rustig doorslapend, wij sliepen wat minder goed...

Ondanks dat stond iedereen vrolijk op en kregen we een fantastisch ontbijt. Ibrahim sloot nog even aan en riep van verre al: ' Lieffie!! Lieffie!! Ca va? Allemachtig prachtig!'
Hij wilde graag weten wat Evi allemaal had gegeten. Erg lief en zorgzaam... en alles wat ze had gegeten ging hij nog een keer laten brengen... Nog een kleine poging om het af te slaan, maar helaas, het werd een heel stevig ontbijtje! Bij het afrekenen kregen de meiden nog allebei een bananen melk. Dit gaat er echt niet meer in na al dat eten en drinken. Ik vraag ze nog om uit beleefdheid een slokje te proeven, maar uiteindelijk komen ze terecht bij ons. Wel lekker trouwens!



Vandaag staat er een tripje gepland naar Tinghir, maar niet voordat we de Atlas studio's hebben bezocht. In deze studio zijn een heleboel bekende films opgenomen: Gladiator, Astrix, The Passion, Ben Hur en nog veel meer. Paul heeft nog even wat terug te kijken de komende weken.

Ingang Studio Atlas

Evi en Merel net zo sterk als Astrix

We krijgen een rondleiding en mogen hierbij zelf ook wat rondlopen. Het is heel indrukwekkend. Allemaal heel groot en prachtig gemaakt. Het meeste van piepschuim of gips. Aan de achterkant zie je de houten geraamtes om alles recht op te houden. De set wordt uitgebreid met een greenscreen, zodat het op tv lijkt alsof het bijvoorbeeld een hele stad is. Voor de meiden is het ook echt leuk, ze mogen een hoop klimmen en overal aan voelen. Later, in het hotel, was merel nog aan de vloer aan het voelen of die misschien ook nep was. Het zitten in een catapult is super grappig!
De hele set staat ergens midden op een enorm droge vlakte, wat het nog eens extra indrukwekkend maakt. Het is bloedheet en Merel heeft het wel een beetje gehad. Evi vindt het zeer interessant en wil het liefst van alles een foto.  ' Mama, mag ik van dit ouderwets een foto maken?' (= een kast).

Evi gaat vliegen! 

Terug op de weg is het inmiddels ruim 30 graden geworden. De airco trekt het niet echt goed meer, maar raampjes open is net zo lekker. De weg is lang en wordt steeds droger. Het doet wat denken aan route 66.  We zien veel Kashba's en af en toe een oase. Het blijft een bijzonder verschijnsel zo'n groen stuk midden in de droogte. De Dades Vallei is hiervan het hoogtepunt. Schitterend en groots. Het is bijna niet in foto's te vatten omdat het overal om je heen is, maar we doen een poging. 'Wow wat een mooi aanzicht he mama?' 
Op de toppen van de bergen in de verte zien we zelfs sneeuw (toch nog een beetje connectie met Nederland!). Dit maakt het contrast nog groter.

Onderweg kom je altijd wat leuks tegen!

In de vallei zoeken we een plekje om te eten. We volgen een groot bord: camping (ja het bestaat hier) / hotel / restaurant. Ziet er prima uit. Opeens stoppen de borden weer. Moet je een of ander vaag paadje in om het te vinden... gevoel van vuilnisbelt / sloopwijk, en een paar meter verder op een prachtig hotel. De man die ons ontvangt opent het terras voor ons en zijn winkeltje. Hij heeft een keurige kaart in het Engels en zelfs de wachttijden staan er bij. Ziet er goed uit. Buiten op het terras mogen we lekker gaan zitten en meneer schreeuwt naar de buurvrouw of zij even kan komen koken. Binnen een paar minuten is ze er, en nog 3 andere vrouwen komen helpen. Moet goed komen.
Het eten is lekker. Mijn experiment van vandaag: hirara (kikkererwten soep). We worden bekeken door schattige kindjes en we hebben even een heerlijk chilluurtje. Het was overigens onze eerste normale lunch deze vakantie.

Terras van het Hotel waar we eten

Nog een uurtje rijden dan zijn we in ons nieuwe hotel: Tombouctou. Als we uitstappen is het echt bloedheet en de meiden willen alleen maar het zwembad in. Paul en ik voelen ons allebei wat minder fit. Misschien toch maar regel 1 naleven: ' nooit ergens eten waar niemand is'. Hier in het hotel zijn zat mensen. Het grootste hotel tot nu toe. We beslissen direct om hier vanavond te eten. Tijd om te chillen. Vanaf ons ligbed aan het zwembad kunnen we iets uitzoeken. Tijd voor experiment 2 vandaag: ' ..' ik ben de naam vergeten, maar het zijn een soort filodeegrolletjes met vulling. Dit is echt het lekkerste dat ik hier tot nu toe heb gegeten. De meiden hebben keus uit spaghetti of spaghetti, dus dat is dat. Als we thuis zijn eten we wel weer iets gezonds.

Onze kamer is prachtig. De meiden slapen weer op de banken. Het is wel een wat ander hotel  dan de voorgaanden. Er zit een groep schreeuwerige Portugezen die ze beter aan de Costa Brava hadden kunnen afzetten. Vrouwen die met half ontblote borsten en een biertje in hun hand de eigenaar lopen te commanderen. Ik vind dat echt ongelooflijk. Je leest je toch een beetje in in de cultuur? (laat het lossss, laat het gaan!).
Wat me trouwens opvalt is dat je hier in een hotel soms slippers/sloffen te leen krijgt die dus voor gebruik van iedereen zijn. Best apart toch?

Evi komt even lekker tot zichzelf

Heerlijk ontspannen middag aan het zwembad. Evi zwemt zelfs zonder bandjes. Beetje lezen, slapen, kleuren en rondkijken. Het is lekker om even een rustpuntje te hebben. De afgelopen dagen waar best lang.Om half 8 gaan we aan tafel en om 21h ligt de hele familie plat. Onze buiken rommelen nog wat, maar we hopen op een goede nacht. We slapen tussen twee moskees in, dus het zal vroeg dag worden.

Vandaag weer een stukje meer op het Marrokaanse tempo. Chillen en de tijd nemen...  ( ' ff lekker een dagje zitten' ). Ons schema is ook wat minder strak de komende dagen, dus dat komt goed uit.
Mijn laptop is bijna leeg, en de stopcontacten zijn nogal ongunstig gelegen gezien ten opzichte van mijn bed, dus ik zeg weltruste! (Oh... iedereen slaapt hier al!... )

Zie je ons? (Vanaf het dakterras genomen) 

Eten in een tent!