Dag des integratie!
Geïnstalleerd onder de sterren, aan het zwembad, 25 graden, wijn binnen handbereik op een idyllisch binnenplaatsje. In het kader: ik wil jullie niet jaloers maken, maar ik doe het toch. We zijn vandaag gearriveerd in Ait Ben Hadu.
Vanmorgen werden we heerlijk uitgerust wakker na 9 uur slaap zonder heftige onderbrekingen. Ondanks dat we midden in Marrakesh zaten, was het erg stil in ons appartement. Ook de meiden sliepen tot half 8 en kwamen enthousiast hun bed uit: zwemmen!
Na enige strubbeling omtrent een andersoortig ontbijt liggen de dames om 08.15h allebei in het water. Het is echt ijskoud en ook de buitentemperatuur is nog niet bijzonder hoog, maar dat schijnt ze niet te deren. Om 9 uur is het tijd om te vertrekken. Op naar de prachtige Jardin Majorelle.
Buiten bij het hotel ontdekken we een mooi staaltje Marokkaans parkeren. Onze auto staat drie dubbeldik ingebouwd, maar we hebben al snel geleerd: zal wel weer goed komen. De tuin is om de hoek, dus we laden de koffers in en gaan op pad.
De tuin is indrukwekkend mooi. Het woord van de vakantie is ' bizar', dus laten we zeggen: bizar mooi! Tien jaar geleden ben ik hier ook geweest, maar ik heb er toen de schoonheid niet echt van ingezien. Vandaag genieten we met volle teugen. Ook de meiden vinden het geweldig. De bus Jappanners vinden ze misschien nog wel het meest interessant. De manier waarop zij foto's maken wordt door Evi intensief geobserveerd en zij probeert dit te imiteren. ' kijk mama, fotomodel!' ... Nou doe maar even niet lief!
Rond een uur of 11 vertrekken we richting Ait Ben Hadu. We hebben een mooie rit door de bergen voor de boeg, maar de tijden zijn nog wat lastig in te schatten dus de tijd wordt mogelijk wat krap. Het verlaten van Marrakesh levert al de nodige uitdagingen op. Schuinoverstekende Ezels en op alle fronten ontbrekende verkeersregels maken het op zijn minst interessant. Eenmaal op de doorgaande weg besluit Paul even stevig door te rijden, en dat had hij misschien beter niet kunnen doen... al snel worden we aangehouden door meneer agent die Mister Paul vriendelijk verzoekt even mee te lopen.
Ik volg het schouwspel op een afstandje vanuit de auto. Ik zou graag willen helpen, maar in deze mannencultuur zal mijn aanwezigheid waarschijnlijk niet echt iets oplossen. Dan maar even duimendraaien en hopen dat we er zonder kleerscheuren vanaf komen. Na 10 tergende minuten lullen als brugman keert Mister Paul opgelucht terug bij de auto en heeft zelfs nog 20 euro van de bekeuring af kunnen kletsen. Meneer agent heeft onze gegevens niet genoteerd en het geld in zijn eigen zak gestopt... iedereen tevreden zullen we maar zeggen?! We kunnen weer door!
De aanhoudingen blijven vandaag een beetje een thema vandaag. Een uurtje later worden we weer aangehouden door de Gendarmerie. Rijbewijs...en terwijl Paul het pakt werpt de agent een blik achterin, waar Evi heel lief ligt te slapen. ' Waar komen jullie vandaan?' ' Nederland meneer..' ' Ok, rijd dan maar door!' pfff... Merci et au revoir!
De derde man die ons verplicht te stoppen kunnen wij zo snel niet thuisbrengen. Als we eenmaal gestopt zijn blijkt dit geen officieel mannetje maar iemand die mee wil rijden naar Ouarzazate. ' My car is broken' . Ik kan je vertellen dat het niet alleen zijn car was, maar ook zijn tanden. Ik excuseer ons, de achterbank is al vol, en we nemen ons voor nu niet meer te stoppen voor mannetjes zonder uniform. Goed voornemen, want er volgen er nog velen, die ons van alles willen verkopen. De enige voor wie we nog gestopt zijn is meneer schildpad die op zijn dooie gemak heel stoer de weg overstak. Wij hopen op de goede afloop!
De bergrit is geweldig. Ik ben direct zeer onder de indruk van de rotsen begroeid met enorme cactussen. Overal zie je de lagen gesteente en de gevolgen van de erosie. De kleuren van het gesteente zijn heel anders dan in bijvoorbeeld Frankrijk. Rood voert de boventoon, maar ook roze en zwart is gesignaleerd. Op de top stoppen we voor een prachtig uitzicht en drinken we een versgeperste jus. De meiden mogen persen en Merel wordt geknuffeld en gekust. Zij accepteert dit bijzonder makkelijk met de woorden: ' Ik denk dat hij mij schattig vindt?'. Blonde kinderen zijn hier erg populair.
Verder passeren wij nog een enorme wagen met ezels en koeien die onze hele auto onder schijten (hilariteit) en worden we bekeken door een groepje schattige kinderen. We genieten en voor we het weten rijden we de bergen alweer uit. We waren gewaarschuwd voor de slechte en smalle wegen, maar we zijn erger gewend denk ik.
Rond een uur of drie, eerder dan verwacht, arriveren we in Ait Ben Hadu. Ook Merel heeft nog even heerlijk geslapen en we zijn allemaal klaar voor een frisse duik in het zwembad. Tenminste, mijn voeten, de rest van mijn lichaam vond de zon een betere optie.
Het hotel waar we nu zitten is heerlijk. De eigenaar heeft 30 jaar in Frankrijk gewoond, en het is hier daardoor behoorlijk ingesteld op westerse mensen. De meiden krijgen spaghetti en wij genieten van ons eerste wijntje/biertje. Mohammed vertelt ons zeer uitgebreid over de omgeving en geeft tips over hoe we niet worden afgezet door de bevolking hier, grappig! Het is gezellig en hij pakt de kaart er even bij. We bekijken samen mijn planning voor deze vakantie en hij is onder de indruk van mijn research, hij kan bijna geen tips meer geven zegt hij. Toch zijn we heel blij met zijn input en hebben we veel leuke tips gekregen voor de rest van de reis.
Rond 18h gaan we naar een Kashba, een paar 100m van ons hotel. Dit is een soort kolonie van huisjes, helemaal opgebouwd uit aangestampte aarde/leem. Het bestaat nog maar in twee landen in de wereld. In deze Kashba wonen nog maar 3 gezinnen. Er is geen water en elektriciteit. De rest wordt gebruikt voor het toerisme. Veel verkooptentjes dus. Mohammed heeft ons een ingang verteld die gratis is. Hiervoor moeten we even het water oversteken met zandzakken. De verkopers zijn hier iets minder opdringerig, al zitten ze er nog wel tussen die je bijna naar binnen sleuren. Vandaag nog even niets kopen, maar we hebben wel al wat dingen gezien die we misschien willen hebben.
Het allerliefste willen Evi en Merel bergen klimmen, dus dat doen we! Het is een beetje uitdagen en de meiden worden moeier, dus het plan om helemaal naar boven te klimmen, skippen we even voor vandaag. We wandelen rustig terug, waar er een heerlijke maaltijd op ons wacht. De mensen zijn zo netjes en vriendelijk en we krijgen alles wat we maar willen... het echte vakantiegevoel!
De eerste goede maaltijd voor de meiden deze vakantie en... jawel! De eerste Marrokaanse maaltijd voor ons! En Guess what!? Ik vond het lekker. Het heeft toch ook te maken met de sfeer, de stemming en de omgeving, en dan is zoet in je eten en soppen met een broodje opeens best wel heel ok! Om 21h gaan de meiden plat en zitten wij dus even heerlijk buiten... Langzaam groeit het gevoel van het hier zijn en begrijpen hoe de wereld hier smaakt, ruikt en voelt. Dag des integratie. Bijzonder, leerzaam en mooi. voor nu zeg ik: Weltrusten! Het was een prachtige dag!
Vanmorgen werden we heerlijk uitgerust wakker na 9 uur slaap zonder heftige onderbrekingen. Ondanks dat we midden in Marrakesh zaten, was het erg stil in ons appartement. Ook de meiden sliepen tot half 8 en kwamen enthousiast hun bed uit: zwemmen!
Na enige strubbeling omtrent een andersoortig ontbijt liggen de dames om 08.15h allebei in het water. Het is echt ijskoud en ook de buitentemperatuur is nog niet bijzonder hoog, maar dat schijnt ze niet te deren. Om 9 uur is het tijd om te vertrekken. Op naar de prachtige Jardin Majorelle.
Buiten bij het hotel ontdekken we een mooi staaltje Marokkaans parkeren. Onze auto staat drie dubbeldik ingebouwd, maar we hebben al snel geleerd: zal wel weer goed komen. De tuin is om de hoek, dus we laden de koffers in en gaan op pad.
De tuin is indrukwekkend mooi. Het woord van de vakantie is ' bizar', dus laten we zeggen: bizar mooi! Tien jaar geleden ben ik hier ook geweest, maar ik heb er toen de schoonheid niet echt van ingezien. Vandaag genieten we met volle teugen. Ook de meiden vinden het geweldig. De bus Jappanners vinden ze misschien nog wel het meest interessant. De manier waarop zij foto's maken wordt door Evi intensief geobserveerd en zij probeert dit te imiteren. ' kijk mama, fotomodel!' ... Nou doe maar even niet lief!Rond een uur of 11 vertrekken we richting Ait Ben Hadu. We hebben een mooie rit door de bergen voor de boeg, maar de tijden zijn nog wat lastig in te schatten dus de tijd wordt mogelijk wat krap. Het verlaten van Marrakesh levert al de nodige uitdagingen op. Schuinoverstekende Ezels en op alle fronten ontbrekende verkeersregels maken het op zijn minst interessant. Eenmaal op de doorgaande weg besluit Paul even stevig door te rijden, en dat had hij misschien beter niet kunnen doen... al snel worden we aangehouden door meneer agent die Mister Paul vriendelijk verzoekt even mee te lopen.
Ik volg het schouwspel op een afstandje vanuit de auto. Ik zou graag willen helpen, maar in deze mannencultuur zal mijn aanwezigheid waarschijnlijk niet echt iets oplossen. Dan maar even duimendraaien en hopen dat we er zonder kleerscheuren vanaf komen. Na 10 tergende minuten lullen als brugman keert Mister Paul opgelucht terug bij de auto en heeft zelfs nog 20 euro van de bekeuring af kunnen kletsen. Meneer agent heeft onze gegevens niet genoteerd en het geld in zijn eigen zak gestopt... iedereen tevreden zullen we maar zeggen?! We kunnen weer door!
De aanhoudingen blijven vandaag een beetje een thema vandaag. Een uurtje later worden we weer aangehouden door de Gendarmerie. Rijbewijs...en terwijl Paul het pakt werpt de agent een blik achterin, waar Evi heel lief ligt te slapen. ' Waar komen jullie vandaan?' ' Nederland meneer..' ' Ok, rijd dan maar door!' pfff... Merci et au revoir!
De derde man die ons verplicht te stoppen kunnen wij zo snel niet thuisbrengen. Als we eenmaal gestopt zijn blijkt dit geen officieel mannetje maar iemand die mee wil rijden naar Ouarzazate. ' My car is broken' . Ik kan je vertellen dat het niet alleen zijn car was, maar ook zijn tanden. Ik excuseer ons, de achterbank is al vol, en we nemen ons voor nu niet meer te stoppen voor mannetjes zonder uniform. Goed voornemen, want er volgen er nog velen, die ons van alles willen verkopen. De enige voor wie we nog gestopt zijn is meneer schildpad die op zijn dooie gemak heel stoer de weg overstak. Wij hopen op de goede afloop!
De bergrit is geweldig. Ik ben direct zeer onder de indruk van de rotsen begroeid met enorme cactussen. Overal zie je de lagen gesteente en de gevolgen van de erosie. De kleuren van het gesteente zijn heel anders dan in bijvoorbeeld Frankrijk. Rood voert de boventoon, maar ook roze en zwart is gesignaleerd. Op de top stoppen we voor een prachtig uitzicht en drinken we een versgeperste jus. De meiden mogen persen en Merel wordt geknuffeld en gekust. Zij accepteert dit bijzonder makkelijk met de woorden: ' Ik denk dat hij mij schattig vindt?'. Blonde kinderen zijn hier erg populair.
Verder passeren wij nog een enorme wagen met ezels en koeien die onze hele auto onder schijten (hilariteit) en worden we bekeken door een groepje schattige kinderen. We genieten en voor we het weten rijden we de bergen alweer uit. We waren gewaarschuwd voor de slechte en smalle wegen, maar we zijn erger gewend denk ik.
Rond een uur of drie, eerder dan verwacht, arriveren we in Ait Ben Hadu. Ook Merel heeft nog even heerlijk geslapen en we zijn allemaal klaar voor een frisse duik in het zwembad. Tenminste, mijn voeten, de rest van mijn lichaam vond de zon een betere optie.
Het hotel waar we nu zitten is heerlijk. De eigenaar heeft 30 jaar in Frankrijk gewoond, en het is hier daardoor behoorlijk ingesteld op westerse mensen. De meiden krijgen spaghetti en wij genieten van ons eerste wijntje/biertje. Mohammed vertelt ons zeer uitgebreid over de omgeving en geeft tips over hoe we niet worden afgezet door de bevolking hier, grappig! Het is gezellig en hij pakt de kaart er even bij. We bekijken samen mijn planning voor deze vakantie en hij is onder de indruk van mijn research, hij kan bijna geen tips meer geven zegt hij. Toch zijn we heel blij met zijn input en hebben we veel leuke tips gekregen voor de rest van de reis.
Rond 18h gaan we naar een Kashba, een paar 100m van ons hotel. Dit is een soort kolonie van huisjes, helemaal opgebouwd uit aangestampte aarde/leem. Het bestaat nog maar in twee landen in de wereld. In deze Kashba wonen nog maar 3 gezinnen. Er is geen water en elektriciteit. De rest wordt gebruikt voor het toerisme. Veel verkooptentjes dus. Mohammed heeft ons een ingang verteld die gratis is. Hiervoor moeten we even het water oversteken met zandzakken. De verkopers zijn hier iets minder opdringerig, al zitten ze er nog wel tussen die je bijna naar binnen sleuren. Vandaag nog even niets kopen, maar we hebben wel al wat dingen gezien die we misschien willen hebben.
De eerste goede maaltijd voor de meiden deze vakantie en... jawel! De eerste Marrokaanse maaltijd voor ons! En Guess what!? Ik vond het lekker. Het heeft toch ook te maken met de sfeer, de stemming en de omgeving, en dan is zoet in je eten en soppen met een broodje opeens best wel heel ok! Om 21h gaan de meiden plat en zitten wij dus even heerlijk buiten... Langzaam groeit het gevoel van het hier zijn en begrijpen hoe de wereld hier smaakt, ruikt en voelt. Dag des integratie. Bijzonder, leerzaam en mooi. voor nu zeg ik: Weltrusten! Het was een prachtige dag!
Reacties