Crizzy's blog

Twee dagen thuis, en alweer twee dagen aan het werk. Vandaag heerlijk met de klas foto's gekeken van Marokko en foto's van China, daar was een leerling geweest. Wat een wereld van verschil, prima lesje Aardrijkskunde. Maar hoe is onze terugreis verlopen? Om negen uur zijn we na een lekker ontbijtje vertrokken van de Riad. We hadden nog een poging gedaan of mevrouw Riad onze kaarten kon versturen tegen betaling, maar dat lukte niet, dus nog even op weg naar het postkantoor, ons laatste wandelingetje door Marokko. Gek hoor, je raakt er echt aan gewend en moet nu een beetje afscheid nemen. Er komt nog niet direct een einde aan de chaos die Fes heet. We komen bijna de stad niet uit omdat er van alles is afgezet en vele agenten er vrolijk op los fluiten. Paul moet zich goed concentreren op de volledig ongestructureerde rotonde, als er weer een mannetje opeen scooter ons aanspreekt. Letterlijk op dezelfde manier als de meneer gister. ' Where are you frommmm?'  He...

We zijn vandaag vroeg wakker en ook meteen klaar om in actiete komen. De geur van ontbijt komt ons tegemoet op de tweede verdieping. Later wordt duidelijk waarom: er worden verse pannenkoeken gebakken in de eetzaal zonder afzuiging. Als we beneden komen staat het helemaal blauw. Het blijft een bijzonder gebeuren hier.  Het ontbijt is hectisch te noemen. De borden zijn op, de nieuwe borden zijn vies, overal moeten we iets vandaan halen, maar al met al is het ontbijt eigenlijk heel lekker. De beste msemmen (pannenkoeken) tot nu toe. Warm van de plaat. De vrouw die ze bakte was bijzonder. Zij had alleen haar pannenkoeken maar deelde ze uit met liefde en enthousiasme alsof het iets heel groots was. Ze wilde dan ook dat wij er echt vier namen en er van genoten, prachtig om te zien. Afrekenen was ook nog even een flinke uitdaging hier. De pinautomaat was 'a problem'. Dit begint steeds meer op faillissement te lijken. We hadden genoeg geld voor het hotel, maar meneer vond dat h...

Zo daar zijn we dan weer! Het lijkt alweer een week geleden dat ik hier iets heb geschreven. Het is pas 48 uur. Gisterenmorgen, na een luxe nacht in een heerlijke kamer met 5 bedden, gaan we eerst even lekker ontbijten inclusief vliegen, want die mogen er ook zijn in de woestijn, ja toch? Evi en Merel hebben zich inmiddels volledig gefocust op de danoontjes die er in ieder hotel zijn, en zelfs de wannabe-oliebol die is vol enthousiasme aanprijs, wint het niet. Ook de gekookte eitjes gaan er iedere dag enthousiast in, en natuurlijk elke dag twee keer vers gepest sap. Het is niet allemaal komkommer en kwel. Vanavond om 17h vertrekken we per drommie naar ons tentenkamp om eens even heerlijk terug te trekken van de dagelijkse drukte. We moeten even wat spullen organiseren, want we checken om 12h al uit, maar hebben dan wel vanalles nodig voor vandaag, maar ook weer voor vanavond, en misschien ook wel voor morgen?! Kortom, ingewikkelde materie voor de vakantie, dus we doen maar ff wat ...

Als ik wakker word, ligt iedereen nog steeds te slapen. Een rustige nacht! Ik luister naar de twee moskeeën die net niet tegelijk hun oproep tot gebed doen. Bijzonder dat dit elke dag zo gaat. Mijn drie metgezellen slapen er al dagen doorheen, dus het zal vanzelf wel wennen. Gelukkig droom ik nog even weg en om acht uur wordt iedereen rustig wakker en starten we de dag.  Marokkaanse prullenbak Ontbijtje buiten aan het zwembad. De meiden vinden het koud in de schaduw, dus die zitten met hun ei en hun mini banaan op de grond bij het zwembad en observeren een mierennest. Prima geregeld. Evi en Merel zijn goed in hun element en blijven liever even beneden spelen terwijl wij de koffers inpakken boen. Het is om 9 uur al bloedheet en we zijn dan ook blij dat we lekker de auto in mogen. Een beetje vreemd misschien, maar we zijn allemaal gek op autorijden. De sfeer is relaxt, er is van alles te zien en we zijn lekker met zijn vieren samen. Per ongeluk pakken we ergens de verkeerde a...