Bel me niet!

Het is bijna kerst, onlosmakelijk verbonden met het goededoelencircus. De discussies hierover barsten ook weer los, heeft ontwikkelingshulp wel zin? Komt het geld wel terecht? Is het alleen hulp voor nu, of heeft de wereld er ook iets aan op de lange termijn?

Ik heb inmiddels zo mijn doelen vastgesteld waar ik wel aan geef, en ook de doelen waar ik vooral niet aan geef.  Daarnaast ben ik gestopt met vaste donaties. Er zijn er zoveel, en ik vind er ook zoveel goed, dat ik zo af en toe eens wat geef aan de deur, via een sms-actie of als ik het op de één of andere manier tegen het lijf loop en denk: 'ja!'.

Zo langzamerhand krijg ik echter het idee dat je niet meetelt als los/vast-donateur. Sowieso word je zonder uitzondering binnen een week na je donatie gebeld. Ok, dit begrijp ik, er is altijd meer nodig. Dit moet je dan weer subtiel afwimpelen, waarna je met een zucht van verlichting (ik heb me niet laten overhalen) de telefoon ophangt. Het bel-me-niet-register sla ik meestal over, ik ben er voor dat moment vanaf en te lui.

Vandaag had ik echter Unicef aan de lijn, en die maken het wel heel bont! Van de week had ik, via een tv-actie, een klein bedrag gegeven voor zielige kindjes. Noem het hormonen, het was er één waarvan ik dacht: 'ja!'. Vervolgens word ik vandaag gebeld. Ik leg deze mevrouw direct uit dat ik een los/vast-donateur ben, en dus geen 12 (twaalf!) euro per maand ga betalen, zoals deze mevrouw graag zou willen. Mevrouw lijkt begripvol, maar als blijkt dat ik het echt niet ga betalen, gaat zij de strijd aan.

'Mevrouw Eckhardt, we kunnen niet zonder uw steun'
-Ok, prettig dat ik onmisbaar ben, maar dit zal wel loslopen toch?-
'Mevrouw Eckhardt, u heeft verwachtingen geschept bij deze kinderen'
-Ho, wacht even, ik voel nekharen-
'Mevrouw Eckhardt, we hebben deze kinderen al een diploma beloofd'
-Misschien moet je dat niet doen als je niet zeker weet dat je het kunt waarmaken?-
'Mevrouw Eckhardt... (stilte voor de storm) ... wilt u echt dat we deze kinderen zonder uw steun terug de mijnen in moeten sturen?'

Nu is het genoeg! Ik doe geen donatie om vervolgens niet meer te kunnen slapen van het schuldgevoel dat me wordt aangepraat! Vandaag blijf ik na het gesprek nog even aan de lijn. Bel me niet, wij bellen U!

*Welkom Evi!*

07 - 09 - 2011 

EVI MIRJAM BORGDORFF

4175 gram

55 cm

Kamer helemaal af!

Kamertje wacht op bewoner!

De Laatste Loodjes

Deze drie woorden spoken al de hele dag door mijn hoofd... Ik vroeg me af of ze misschien een blog waard waren, totdat de postbode om 18h nog even langs kwam om een kaartje in de bus te gooien... je raadt het al... 'Succes met de laatste loodjes'.

Er is geen ontkomen meer aan, de wereld heeft gesproken, mijn laatste loodjes zijn aangebroken. Zelf stel ik ze, als ze er dan toch moeten komen, graag nog even uit tot begin september, vroeg genoeg toch? Ik heb het nu nog veel te druk met houden van hobby's, kopjes thee drinken bij een ieder en natuurlijk het onvermijdelijke 'genieten' (ook dit was een potentiële kanshebber voor dit blogje, maar ik laat hem even voor wat het is).

Maar wat zijn nu eigenlijk de laatste loodjes? En waarom zegt iedereen het?
Waar het precies vandaan komt, daar geeft internet zelfs geen duidelijk antwoord op, het is in ieder geval totaal niet interessant.
Eén ding weet ik zeker, het is enorm goed bedoeld. Er spreekt medeleven, begrip en interesse uit. Al die hulp van alle kanten is super fijn, en dit is dus ook zeker geen klaagzang over de mensen die het zeggen (ik maak me er zelf ook ongetwijfeld schuldig aan).

Het gaat mij om het gevoel dat ik er bij krijg. De uitdrukking zegt: 'de laatste loodjes wegen het zwaarst'... en dat zal best zo zijn, maar ik heb het helemaal niet zwaar... en zeker niet nog 4 tot 6 weken lang!  Daarnaast is het gewoon een feit dat 'laatste loodjes' heel lang duren... en ik heb een hekel aan wachten.

Als ik dus voor de 5e keer op een dag hoor: 'laatste loodjes he!', heb ik eigenlijk zin om keihard: 'neeeeeeeeee!!' te roepen... (hormonen?) maar dat is niet zo netjes he? Dus dan zeg ik maar gewoon met een glimlach: 'nou zo voelt het nog niet, het gaat nog allemaal prima!

Eigenlijk ben ik zelf heel hard de laatste loodjes aan het ontkennen. Het is een beetje zoals een hele fijne vakantie, waarop je op de laatste dag heel actief aan het genieten (hé, daar istie weer!)  bent, en probeert te ontkennen dat je morgen naar huis gaat... maar dan andersom...ofzo.. ;)

Laat mij ze maar lekker overslaan die loodjes, ik ben al zwaar genoeg.

Ik stel voor dat ik óf eerder beval, óf mijn uitgerekende datum een maandje uitstel.
Zou het werken?

Lijstjes

Zondagmorgen, het belooft eindelijk weer eens een echte mooie dag te worden. Alhoewel ik het afgelopen uur alleen nog maar wolken zie.
Ontbijtje, muziekje... ik heb er zin in vandaag. Normaal ben ik al gek op lijstjes, maar op het moment neemt het wel vrij extreme vormen aan. In mijn agenda, op het planbord, op het prikbord, op mijn kladblok, op mijn hand, dagelijkse klusjes, grote klussen, afspraken, klusjes voor mijn werk... 


Er lijkt geen eind aan te komen, maar het fijne is, dat ik er eindelijk allemaal tijd voor heb. Volgende week krijg ik mijn diploma voor mijn master pedagogiek, het studeren zit er (onder voorbehoud) wel even op voor mij. Je weet nooit wat ik me over een jaar weer in mijn hoofd haal :).

Ondanks de nodige tegenvallers (kapot internet, nog steeds geen keukenblad, nog steeds geen babykamer), genieten we volop van alle voorbereidingen voor september. Dat je écht veel moet regelen, is mij inmiddels wel duidelijk. We zijn trouwens ook wel goed in het verzinnen van leuke dingen die eigenlijk helemaal niet nodig zijn.

Morgen begint mijn laatste fulltime werkweek. Voor het eerst zonder stress (maar wel met een beetje weemoed)... mijn lijstjes hebben er voor gezorgd dat alles zo goed als af is, en ik mijn klas met een gerust hart kan overdragen aan mijn collega's. Een raar idee, ik ben straks ruim een half jaar (!) vrij.

Ik betrap mezelf er op dat de komende 10 weken langzaam alweer vollopen. Ik voel me prima, en 10 weken thuiszitten lijkt me echt geen succes... dus ruim tijd voor mijn vriendjes en familie!

De laatste ontwikkelingen op beebgebied, en dan ga ik weer verder:

Met dank aan Jos en Marleen voor het verven, en Sascha voor het boxkleed en de speelzak!

Boomstam is klaar voor zijn blaadjes!

En nu....check.... een lekkere taart bakken voor mijn collega's! Ik zal ze stiekem wel missen hoor!

Camping Crizzy

De afgelopen 3 weken zijn interessant te noemen. Het begon met de verkoop van onze keuken via Marktplaats, een hele nieuwe ervaring, ik kan niet anders zeggen...

Die dag is 'Camping Crizzy' geopend bij ons op zolder. Wel minstens een driesterren camping, met koelkast, campinggaz, oven/magnetron, vriezer, dakterras en een heuze Poäng (voor diegene die nog niet zo zijn ingeburgerd in de Ikea, dat is een stoel die iedereen lekker vindt zitten).
Het leuke is dat je jezelf op dat moment wijsmaakt dat je een weekje op vakantie gaat, maar dat je uiteindelijk gewoon ruim drie weken vakantie mag vieren in eigen huis!

Paul en kornuiten werken zich in het zweet, de temperaturen zijn goed voor op de camping, maar voor heusche arbeit mag het wel tien graden koeler (zo ook voor zwangere koeien, maar ik had me nog zo voorgenomen daar niet over te gaan zeuren!).

Zoals verwacht hebben we (lees: Paul) de nodige tegenslagen te verwerken met de keuken, maar over het algemeen verloopt het allemaal voorspoedig en staat er op dit moment al een prachtige keuken die toe is aan zijn laatste puntjes op de i. Tenminste.... dat zou zo geweest zijn.... als we er niet donderdag achtergekomen waren dat één van de bladen de verkeerde afmetingen heeft.
We waren er al een beetje bang voor, maar met man en macht waren we (lees: Paul&Crizzy) samen met een leuke Ikea-mevrouw, tot de juiste maten gekomen. Het was al eens eerder misgegaan in vroegertijden, dus wat extra aandacht kon geen kwaad. De bladen gingen nog even langs de supervisor-opper-bladen-check-specialist, dus hoe kon het ook anders? Alles klopte!

Niet dus...
Tussen neus en lippen door had het opperhoofd toch nog even wat maatjes veranderd, zonder dat wij ons daar ter degen bewust van waren. Als ons denk- en rekenwerk voor niets, de mensen bij Ikea hebben niet leren nadenken (ik weet weer waarom ik dit de kinderen op school leer), maar hebben een cursus 'trucjes keuken bouwen' gehad. Dat werkt niet als je keuken niet voldoet aan de standaard wetten der keukens.
Vrijdag weer even bij de leuke keukenmevrouw langs, met z'n drieën tot de conclusie komen dat de oude berekening toch echt klopte, en de fout dus bij het Ikea-opperhoofd lag... en dan heel snel een nieuwe bestellen!

Fout!
De fout ligt bij Ikea... dus Ikea gaat het oplossen, dus ga je niet met spoed een nieuw blad bestellen, maar rustig afwachten tot een nog opperender hoofd van de klantenservice je gaat bellen. Tja, het gaat sowieso wel drie weken duren tot het nieuwe blad er is, zo zijn de procedures...

Het is dat ik lekker op vakantie ben, en ook heus nog wel 3 weken op een provisorisch keukenblad met ductape kan koken... maar leuk is anders... we wensen Ikea in ieder geval van harte een aantal grotere rekenwonders toe!

PS: Het resultaat tot nu toe (wordt vervolgd):

20 wekenecho

 Hoofdje (Paul zijn neus, haha!)

 Nog één keer in z'n geheel op het beeld

Armpjes en beentjes

Huize Druk druk druk!

Het wordt weer eens tijd voor een korte update vanuit huize Druk druk druk!
Het is inmiddels van vervelend druk (studeren) naar leuk druk geworden, en ik moet zeggen dat het afterstudie-genieten net zo lekker is als verwacht!

Vorige week zijn we naar Frankrijk geweest om de bruiloft te vieren van papa en Diana. Een groot feest van 3 dagen waar we ontzettend van hebben genoten. Daarna nog lekker vier dagen aan de kust van Bretagne doorgebracht. Lekker langs het strand gelopen, bootje gevaren, veel en lekker gegeten, gelezen, bijgepraat en uitgerust teruggekomen.

Inmiddels ben ik 22 weken zwanger, en weten we dat (met een slag om de arm) een meisje kunnen verwachten in september dat niets teveel en niet te weinig heeft. De 20-weken echo was best even spannend, dus we zijn erg opgelucht en blij!

Dat betekent ook dat er heel hard wordt geklust aan het huis. Paul heeft, met heel veel hulp van lieve vrienden en familie, van de grote kamer, twee kleinere kamers en een gangkast gemaakt. De vloeren liggen er nu in, en ook de deuren zitten er bijna allemaal in.  Ik hou me meer bezig met deel twee van dit project: de inrichting van de kamer én de inrichting van de inrichting van de kamer. Die taak is wel voor mij weggelegd, we zijn al voor 90% compleet... het wachten is op de meubeltjes!


Verder hebben we nog project boom voor de babykamer... die broeit al een tijdje in mijn hoofd, maar sinds gister zijn we dan echt begonnen. Er komen stoffen bladeren aan die ik ga maken met Ineke en ook de stam wordt bekleed met stof. Het onder woorden brengen van de creatieve explosie in mijn hoofd is nooit mijn sterkste kant geweest, dus binnenkort weer een fotootje!

Paul begint over ongeveer twee weken met de nieuwe keuken. Van de week komen er een paar mensen kijken om de oude keuken over te nemen. Hopelijk gaat die overgang een beetje soepel... want stiekem gaat verbouwen en zwanger zijn niet zo heel lekker samen, maar ik weer me kranig ;)

Mei en juni staan bol van de feestjes, verjaardagen, bruiloften en partijen, dus aan vervelen kom ik niet toe. Verheug me wel heel erg op de komende tijd, de kwaaltjes blijven me tot nu toe bespaard, dus zolang het kan doe ik alles waar ik eindelijk weer echt tijd voor heb!

Deze week is nog lekker vrij, een beetje ontspannen samen met mama die hier logeert, maar volgende week begint het werkende leven weer! Ik moet zeggen dat ik er wel weer zin in heb. Nog maar acht weken en dan ga ik met vakantie/verlof. Een raar idee hoor, ik kan nog geen afscheid nemen van het fulltime werken, maar dat zal vanzelf wel wennen straks. Ik ben van juli tot januari vrij! Belachelijk gewoon :)

Tot snel allemaal!

Liefs Crizzy

Swinxs... wat is dat nu weer?!

Sinds 6 jaar geef ik les op het Cluster 4 onderwijs. Op dit moment werk ik in de Komeet, een bovenbouw groep voor kinderen met bijvoorbeeld ADHD, ODD en hechtingsproblematiek. Via CNV heb ik een Swinxs gewonnen! (www.swinxs.nl) 

Het leuke aan kinderen in het Cluster 4 onderwijs is dat zij bijna altijd lekker spontaan en impulsief reageren, zo ook op de Swinxs. 
Er vond dan ook een soort enthousiasme-explosie plaats toen ik alleen nog maar binnen kwam lopen met de doos. WAT is het? WIE mag het doen? Maar vooral WANNEER?

We hebben 14 kinderen in de klas, dus ik besloot in twee groepen de Swinxs te laten ontdekken deze week. Beide groepen waren hier ruim een uur zoet mee zonder al teveel sturing, een absoluut record!

Voor mij eens rustig de tijd om mijn leerlingen te observeren. De leidertjes staan meteen op, letterlijk en figuurlijk, ééntje loopt zelfs regelmatig met de Swinxs onder zijn arm weg, maar dit mag de pret niet drukken, iedereen voelt zich er lekker bij en de sfeer is goed! Zo hebben we ook een paar observeerders die het van een afstandje bekijken en een paar onderzoekers die roepen: 'Geef mij die handleiding is, dan weten we het zeker!'. De doeners doen meteen de bandjes om, en rammen op de knopjes. Ja mensen, de Swinxs is echt onverwoestbaar!

Er is veel overleg tussen de kinderen, en ze hebben het al door voor ik de camera kan aanzetten, ongelofelijk! Na een tijdje wordt het toch wat te druk met 7 kinderen en maar 4 bandjes, dus beslissen 3 leerlingen te gaan uitzoeken welke spellen er allemaal zijn. Pen en papier wordt er bij gepakt, en de site wordt helemaal van onder tot boven uitgeplozen. 
'Juf, we kunnen ook nog bandjes erbij bestellen hoor!'

Ja maar! Ik had me nog zo voorgenomen om hier geen geld aan uit te geven, en het te gebruiken zoals ik het kreeg. Dit voornemen is echter al gebroken... want: 'Met tien spelers is het echt het allerleukst juf!'
*Smelt*... 'De bandjes zijn al besteld jongens!'

Ren je rot, een spel waarbij je zelf een parcours kan uitzetten, viel het meest in de smaak. Lekker je energie kwijt door zo hard mogelijk te rennen. Het vliegenmeppen was erg grappig, maar nog grappiger was de enorme scheet die de Swinxs kan laten. Ze kwamen niet meer bij en rolden letterlijk over de grond. Hoe kon de juf zoiets nou goed vinden?!

Ach ja de juf genoot: want voor de scheet afging moesten ze 30 seconden wachten, der-tig seconde was het stil .... Je kon voor het eerst een speld 
horen vallen in de altijd zo gezellig drukke en rumoerige Komeet!

Voor filmpjes van mijn klas, ga naar: www.ikswinxs.nl/gelinckschoolschiedam

Een klein aapje!

Hoera, we worden papa en mama!

We zijn super trots, en genieten van alle nieuwe dingen.

Wonderlijk hoe snel dat gaat....

6 weken... 5mm groot, ja dat witte dingetje in het zwarte ovaaltje... een kloppend hartje!

8 weken... 2 cm groot, een klein mensje met een groot hoofd. De navelstreng ligt er omheen.

12 weken... 7,6 cm groot, al een echt mensje met alles er op en er aan. We konden de vingertjes al tellen!

In Therapy

Voor het eerst sinds lange tijd ben ik weer vastberaden een serie te gaan volgen, dat mag in de krant! (of op de blog dan maar..).

Gisteren is op Nederland 2 de serie 'In Therapie' begonnen. Een kijkje in de praktijk van een psycholoog die vijf patiënten behandelt om vijf uiteenlopende redenen.

De serie is gebaseerd op de Amerikaanse serie 'In treatment', waardoor een aantal mensen het niet de moeite waard vinden (vertaald, slecht, nep, blabla), maar ook die mensen raad ik aan toch eens te kijken. Misschien dan niet om de teksten, maar om het acteerwerk van o.a. Jacob Derwig, Frederik Brom, Kim van Kooten, Halina Reijn en Carice van Houten.

Gister de eerste aflevering gezien en was vanaf minuut één geboeid! Het knappe vond ik dat bijna de hele aflevering bestond uit een monoloog van de patiënt, met hier en daar een scherpe opmerking of blik van de psycholoog, die het gesprek hierdoor volledig kon sturen. Prachtige mimiek van beiden, heel mooi!

De spanning bouwt zich op, terwijl er feitelijk slechts twee mensen in beeld zijn in één ruimte. Dit vond ik bij de film 'Dogville' ook zo knap bedenk ik me nu, veel vertellen met de minimale middelen. Ik ben fan!

Zo, mijn lof is gesproken, en inhoudelijk heb ik nog niets verklapt, dus komt dat zien! Iedere werkdag om 22.40 op Nederland 2.

PS: laat je niet misleiden door de tekstwolkjes op de website, die zijn dan wel weer een beetje 'goede tijden slechte tijden' :)

au!

Vandaag zag ik voor het eerst, heel in de verte, het einde van mijn eeuwige jeugd.

Ik kan je vertellen... dat is pijnlijk!

Samen met Paul ging ik even zijn nieuwe fiets ophalen bij Profile (...)

Na heel lang in de rij staan, kwam er opeens een bekende binnen. Zo'n vriend van vroeger die eigenlijk heel tof is, maar die je toch maar eens in de 2 jaar ziet (Wat gek, heeft hij nou een overhemd aan?) Meestal zien we elkaar in de soos, nu dus in de fietsenwinkel... tot zover, swa!

Maar toen... volgde het gesprek...
aanval is de beste verdediging, dus ik deel mijn schaamte met jullie:

'Héé das lang geleden'

'Ja... de twee jaar zijn weer voorbij hè...'

'Je bent zeker al bijna 3o? '

' Njaaamjaaaapruttel...jij wel al hè?'

'uhm ja.... ik wel'

'En? Hoe was het?'

'Verschrikkelijk! ik heb het niet gevierd!'

'Nou gelukkig duurt het bij mij nog even!'

'Maar hoe is het met jou dan?'

'Uhm, ik woon in Bloemendaal, om het kort samen te vatten!'

'Echt!! lachen! WIJ ook!'

'Joh! Waar?'

'Daar en daar!'

'Joh, daar hebben vrienden van ons ook net een huis gekocht'

blablablablabla fietslpan, leuke baan, mooie tuin, werk dit, werk dat...

'Nou ik ga ook even mijn fiets ophalen, ik moet nog wat werken vanavond'

'Ja, ik zie je wel weer...'

'Over twee jaar ofzo? '

'Haha, ja zie je in de Albert Heijn!'

Au.....

Tussenstandje home/sweet/home

Poeh... verhuizen kost toch nog echt heel veel meer energie dan ik had ingecalculeerd!

Vooral al die kleine klusjes die stiekem heel veel tijd kosten en vervolgens zie je er bijna niets van. Maar niet getreurd... langzaam maar gestaag wordt ons huisje steeds meer van ons... kijk maar:

Vandaag heeft de bank een nieuw plekje gekregen... even wennen, maar ik denk wel een vooruitgang! De stof om de stoelen te bekleden komt donderdag binnen... dus nog even en het wordt echt een geheel. Langzaam werken we rood er uit en komen paars en wit er voor terug!

Iemand ideeën voor een nieuwe vloer?

Nieuwe tafel... nieuwe stoelen, gaaf he!

En op de achtergrond ons foto-wandje in ontwikkeling....

En onze eerste bijna voltooide ruimte! Met speciale aandacht voor onze ontzettend hippe wc-bril. Verrassend hoe we deze wat oubollige badkamer toch nog fris en fruitig kregen!

Nog heel wat te doen: nieuwe vloer, nieuwe keuken, alles verven van binnen en van buiten, slaapkamer pimpen, hobby-kamers hobby klaarmaken...

Iedere dag wordt het een beetje mooier... en het allerfijnste is dat het echt helemaal van ons is!

Disco-Mindy

Vandaag was ik stiekem weer eens jarig!

Tijd voor een feestje, en niet zomaar een feest maar:

De-Super-Helden-Disco-Party!!

Eén dagje in de huid van Disco-Mindy,

Heldhaftige dingen doen met Zorro,

En kijk, mijn zus was er ook...

Sorry zus, deze zus is echt maar voor één dag!

Morgen ben ik gewoon weer een strenge (maar rechtvaardige) juf...

Achterstand

Een aantal jaar geleden was ik in Zambia, en was ik vrij geschokt toen een volle zaal studenten te horen kreeg dat het HIV-virus door een condoom heen kan en dat je dus net zo goed geen condooms kan gebruiken.

Ondanks de ernst van de zaak relativeer je dit toch weer langzaam, het is Afrika, de meeste mensen daar konden niet eens hun eigen land aanwijzen op de kaart. Ze dachten dat ze blank zouden worden als ze naar Nederland zouden gaan, want wij blanken worden toch ook donkerder in Zambia? Het is bijna ontroerend.

Jaren later, allang terug in het oh zo beschaafde Nederland buurland van het nog véél nettere België, het nieuws op de radio:

Katholieken en homo's gaan niet samen. Volgens meneer de Belgische pastoor zijn homo's ziek en hebben ze een psychologische achterstand. En dan met de staart tussen de benen de politie bellen als er iets van gezegd wordt....

Helaas, het is weer bewezen, ook in de westerse beschaving kan de plank volledig worden mis geslagen. Deze keer niet ontroerend, eerder beschamend!

Ik vraag me serieus af wie er hier nu een psychologische achterstand heeft...

Dag winter!

Snel... een laatste winterberichtje van de Gelinckschool...

Schattig he!

En nu heel snel op naar de lente!

Home sweet home

De eerste week zit er op! Na een zeer soepele verhuizing, waarvoor onze dank, wonen we van de een op de andere dag in Bloemendaal.
De eerste dagen nog wat onwennig. Het viel me op dat we allebei constant rondjes liepen door het huis om letterlijk aan de ruimte te wennen. Heel vreemd, maar als je ogen dicht in bed ligt voel je gewoon dat er meer ruimte om je heen is. Ook waren we het er roerend over eens dat ons bed groter is geworden sinds het hier staat.
Ik had deze week 3 avonden een afspraak, en al met al was ik dus maar 2 avondjes thuis geweest. Dit weekend was het voor mij dus voor het eerst echt thuis, en zo voelt het ook!

Het aantal ingepakte dozen neemt in rap tempo af, alle kamers zijn al een soort van bewoonbaar te noemen en we genieten met volle teugen van alle luxe hier...

Samen in de keuken kunnen staan...

Een verfrissend bad nemen...

Was in de droger en afwas in de afwasmachine...

Allebei een eigen plekje op zolder...

Auto voor de deur parkeren....

Kleding past in de kast...

Logés zijn welkom....

En het fijnste van alles: al mijn spulletjes zijn er weer en passen in het huis!

Hier vast een voorproefje van onze kamer nog enigszins in chaos:

Komt dat zien!

teleurgesteld

Kijk....

Het is echt niet slim om je tas in je auto te laten staan...

Maar...

dat doe je als je even een paar doosjes wilt inladen...

Maximaal een minuut binnen bent om de volgende doos te pakken....

Helemaal in de ban van je prachtige nieuwe huis!

Kijk...

Het is mijn eigen schuld...

En...

Ik voel me ongelofelijk stom...

Maar toch blijf ik diep en diep teleurgesteld,

Dat je niet gewoon van iemand anders zijn spullen af kunt blijven.

60 jaar!

HOERA!! PAPA 60 JAAR!

Buddha-party was erg geslaagd!

Super collega van het jaar

Stemt allen op mijn supercollega Ingrid!

Klik hier

Alvast heel erg bedankt, we kunnen een leuke prijs winnen voor de school!

En daarnaast heeft Ing het gewoon verdiend :)

Leven

Niet je hele lange leven

Met je voetjes op de grond

Beetje dromen, beetje zweven

Lijkt me ook niet ongezond!

Toon Hermans

De Gladde Mannetjes

Het is leuk je huis verkopen, op zoek naar een ander huis. Maar het is ook echt wel een soort van lastig! Je bent opeens dagelijks bezig met dingen waar je nooit eerder over na hebt gedacht: hypotheken, notarissen, aankoopmakelaars, tegenboden en noem maar op.

Tot zover nog steeds allemaal leuk... ware het niet dat het grootste deel van 'de gladde mannetjes' in deze wereld niet te vertrouwen zijn, of in ieder geval niet te doorgronden.

Ik zal jullie de details besparen, maar ik heb de afgelopen weken al genoeg frustraties opgebouwd om 'Q-makelaars' (nieuw in Gouda) eens goed de waarheid te vertellen vandaag.

Nietsvermoedend gingen wij donderdag naar... Jazeker... De Hypotheker! voor een onafhankelijk advies. Dit voornemen werd al snel de kop ingedrukt want helaas, De Hypotheker heeft tegenwoordig een eigen product en wil dit ongegeneerd door je strot duwen. Waar ik twee jaar geleden nog een hele stapel voorbeeldhypotheken mee kreeg, kreeg ik nu één blaadje met hun product er op. Na heel veel aandringen kreeg ik ook nog twee andere banken mee: één bank waar zelfs mijn vader nog nooit van heeft gehoord, en één bekende bank met een veel hoger tarief. Kortom: hun product of niets. Overigens wel zonder voorwaarden, want daar staan alle addertjes in. Bij navraag konden we die wel online vinden. Niet dus! Lang leve de hypotheek van het jaar!

So far, So bad.... papieren in de hoek, we maken wel een afspraak bij een echte bank!
Een paar dagen later word ik gebeld door Q-makelaars. Goh... bekende naam, zijn zij niet pas bij ons langs geweest? Maar van dit bezoekje weten zij niets meer af, het is alweer een week geleden en Gouda is nogal een wereldstad, dus dit zal ik ze vergeven.

Wat schetst echter mijn verbazing... zij hebben mijn nummer gekregen van... JAZEKER!

Gekregen van Joop, de integere, betrouwbare hypotheekadviseur die mij enkele dagen geleden nog met grote puppie-ogen verzekerde dat mijn gegevens in zijn systeem veilig waren. En jawel, Q-makelaars wil ons graag helpen met de verkoop van ons huis, en de aankoop van een nieuw huis (nee ze weten echt niet meer dat ze vorige week nog zijn langs geweest).

Eindelijk...! Ik kan me even laten gaan! Wat denkt mevrouw wel niet? Dat ik hier op zit te wachten? Mevrouw gaat hevig in de tegenaanval, maar ze wint het niet.

Het maakt mij niet uit dat ze een keer 12.000 euro af heeft gekregen van een vraagprijs, ik wil alleen maar weten hoe ze het in hun botte hersens halen om mijn telefoonnummer uit te wisselen.

'Volgens Joop was het mogelijk dat u behoefte had aan een makelaar!' Sputtert zij....

'Al heb ik behoefte aan een psycholoog! Ik wil dat mijn privé gegevens niet over straat vliegen!'

Mevrouw geeft op... en mevrouw begrijpt het.... en mevrouw kan er ook niets aan doen.... want die moet mij bellen van De Gladde Mannetjes... arme mevrouw!

Graag wil ik de Hypotheker nog even een koude douche geven. Hen is geen lang leven beschoren op deze manier. Joop bedankt! Zal ik je telefoonnummer er hier maar meteen bijzetten? Misschien heeft er nog iemand behoefte aan een goed gesprek...

De laatste dagen van Emma Blank

Zoals jullie wel weten, kijk ik bijna nooit een film.

En als ik dan een keer een film kijk, dan ben ik daar ook meteen helemaal lyrisch over. Ik ben er nog niet over uit of ik nu gewoon toevallig steeds hele goede films uit kies,

of dat ik denk dat ik niet van films houd, maar het eigenlijk stiekem wel heel leuk vind.

Ondanks het bovenstaande, was het wel gewoon echt een hele bijzondere Nederlandse film!

Je komt binnenvallen, midden in een verhaal waarin de vrouw des huizes binnenkort dood gaat. Ze heeft haar hele familie afgericht als personeel. Bij ieder bevel rennen haar zus, haar dochter, haar neef en zelfs haar man om het hardst om haar van dienst te zijn. Haar broer lijkt niet helemaal in orde en gedraagt zich als een hond. Hij gromt en poept in de tuin. De eisen van mevrouw worden steeds extremer en de situatie steeds bizarder. Je valt van de ene in de andere verbazing, en pas aan het einde van de film wordt alles je opeens wat meer duidelijk, waardoor het verhaal alleen maar gekker wordt! Kijken dus!

Pick me!

Ik heb vandaag toch nog een heel bijzonder kado gehad op mijn onjaardag!

Vanaf vandaag staat het huis te koop op Funda.

Zeg het voort, zeg het voort, of kom zelf eens kijken ;)

Douwe en Wibe

Ik moest er even 29 voor worden... maar ik wil jullie voorstellen aan onze neefjes...! Douwe en Wibe! We zijn ontzettend gek op ze, en volgens hun mama zou ik ze het liefst opeten, haha!

Ze zijn geboren op 21 augustus, en waren al meteen super schattig. Hier naast zie je ze op de tweede dag. De kleinste is Douwe, en de andere Wibe. Inmiddels zijn ze bijna even groot, maar je ziet wel goed het verschil hoor. Ze hebben echt allebei hun eigen leuke koppie!

De eerste weken mochten we heel veel bij de jongens zijn, Wibe heeft even in het ziekenhuis gelegen, maar dat is nu gelukkig allemaal weer goed! Nu zien we ze nog steeds iedere week, en ze groeien en veranderen heel snel! Ze kunnen allebei al heel gericht kijken, en nog een beetje wiebelig hun hoofdje optillen. Douwe wil het wel even laten zien!

Lieve Douwe en Wibe, wat leuk dat jullie op mijn verjaardag waren! Het was wel een hele reis hè zondag? Maar jullie hebben het goed gedaan hoor!

Tot snel! Liefs Tante Crizzy en Oom Paul

Onjaardag

Ik voel me vandaag alles behalve jarig! Hoe meer mensen vragen of ik ECHT niets leuks ga doen, hoe minder ik iets hoef te doen. En eigenlijk vind ik het helemaal niet erg!

Zondag heb ik al een klein groot feestje gevierd in de vorm van een high tea. Gister heb ik een prachtige nieuwe jas gekregen van papa, en lekker in de stad geluncht. Morgen komt er een verrassing over de post, en komend weekend gaan Paul en ik naar Antwerpen.

En vandaag? Vandaag heb ik snot, zware arme en benen, en zin om nu eindelijk mijn studieachterstand eens in te lopen. Een verjaardag komt vandaag gewoon even niet zo goed uit, snap je? Lekker in mijn pyjama op de bank, niemand die zich er aan stoort, de kachel aan, alles eten waar ik zin in heb (want ja, dat mag als je jarig bent toch?), bloggen, lezen, en ongestoord de resultaten van mijn afstudeeronderzoek verwerken.

Verklaar me voor gek, maar ik heb het prima naar mijn zin vandaag! Dit zou ik vaker moeten doen, een lekker ontspannen dagje onjaardag!

Camperen

Voor alles is een eerste keer! Zo ook voor een campervakantie!

Een beetje spannend was het wel, een heel weekend weg met je schoonouders, en dan ook nog een eerste ontmoeting met mamsie... maar het was een super weekend!

Vrijdagavond zijn we vertrokken. Onze eerste stop was Reeuwijk, waar we een heerlijk biefstukje hebben gegeten. Daarna de snelweg op, richting Borger! Al snel werd het donker, en kon je heerlijk de weg op kijken. Ik hou echt van rijden, maar in een camper zit je lekker hoog, en dat maakt het extra bijzonder!

Paul en ik hadden onze persoonlijke hut om in te slapen, er in klimmen en de gordijntjes dicht! Als een kind zo blij natuurlijk :) Toen we wakker werden, gingen we even naar het grootste hunnenbed van Nederland kijken (was veel kleiner dan in mijn herinnering), en toen op naar Boertange!

Een leuk klein vestingstadje, waar we lekker in de winkeltjes hebben gekeken, en voor iedereen wel wat leuks hebben gekocht. Het was mooi weer, wat ons de kans gaf om lekker over de wal te lopen en wat bij te kletsen. Ook de kastanjes vielen bij iedereen goed in de smaak! Je kan ze oprapen, roosteren, en sommige mensen kunnen er natuurlijk ook mee gooien ;).

Onze weg vervolgde zich over vele kleine weggetjes richting Ten Post. Onderweg nog lekker koffie met cake op een mooi plekje. De zon hield maar niet op, het leek wel zomer! Aangekomen bij mama, een lekker wijntje, en met z'n allen in de camper naar Ten Boer waar we uit eten zijn gegaan. Een leuk detail was, dat er in het restaurant treincoupées stonden, toevallig he?

Heerlijk gegeten, thuis nog nagekletst, en daarna in de achtertuin de camper in om te slapen.

Na een wederom zonnig kopje koffie zijn we weer verder gegaan, terug naar het westen. Het leuke is dat je dus gewoon onderweg aan tafel kan zitten en zo heb ik nog even aan mijn studie gezeten, gewoon... omdat het kon! (beter goed gejat dan slecht bedacht). We hebben nog een hele tijd op het vogelspotpunt bij Almere gestaan, om vogels en bronstige burlende damherten te bekijken en nasi te eten op 'de bult'.

Toen werd het al snel laat, en zijn we naar huis gegaan! Moe maar voldaan!

Merci voor het leuke weekend!

Viva la Coldplay

ooooh!

vet!

bombastisch!

visueel genot!

dan wel spektakel...

homo-achtige vriendendienst in het publiek...

terecht een grote band,

zoiets?

Paul heeft gesproken!

Een waardig afscheid?

Het was zo geweldig...

dat ik het niet onder woorden krijg!

Heel lekker lang nagenieten,

Viva la Vida!

Ontkenningsfase neemt langzaam af

Na stiekem nog een dagje camping bij (schoon-) papa en mama...

Na 6 wasjes...

Na het doorspitten van een stapel post...

Na 2 rondjes door de goudse binnenstad...

Na het eindelijk weer kip-kersentaart eten...

Na het bewonderen van Ineke's buik....

Na een gezellige verjaardag...

Na het uitzoeken van alle 800 foto's...

Na het vele komkommernieuws op nu.nl....

Na 3 dagen acclimatiseren...

Komen we heel langzaam uit de ontkenningsfase...

Na 4 weken zijn we weer thuis!

Dit was onze route,

Aan het fotoboek wordt gewerkt,

maar dat mag je gezellig komen bekijken!

Les Fouillarjoux

Een kleine foto-impressie, bij papa in Frankrijk!


Op de grasmaaier!

In de nieuwe buitenkeuken, mooi he!

BBQ in de tuin!

Marshmellows!

Het wordt alweer licht? ;)

Viva Italia!

Hallo lieve mensjes,

Even een berichtje vanuit Italie! Het toetsenbord is kut, zoals een toetsenbord in een internetcafe betaamt, dus ik ga het proberen kort te houden, en excusi voor de taalfouten. Jaja, ik spreek al een stevig woordje Italiaans.. not :).

Vorige week zondag zijn we vertrokken, en sindsdien echt een geweldige tijd gehad! Een goede mix tussen luieren en actief zijn. Ons programma bestaat uit: veel rond rijden, lekker eten, hier en daar een duik in een fris meer, veel boeken lezen (eindelijk!) en afspreken met vriendjes die ook toevallig in Italie zijn.

Met was tussenstops zijn we eerst een paar dagen naar Venetie gegaan. Wat geweldig is het daar toch!! Omdat we er allebei al een keer waren geweest voor de highlights, hebben we nu vooral veel gevaren op de busboot lang die leuke kleine eilandjes. Vooral Bolzano was heel leuk, met zijn gekleurde huisjes.

Na 3 dagen hadden we het gezien in Venetie, behalve de stad zelfs, is het er rijk van industrie... en er is niets te beleven, dus op naar het Gardameer. Een uurtje voor we daar aankomen besluiten we vast een camping te zoeken, en komen we terecht bij het Levico meer, een schattig meertje, waar het vrij rustig is. Eigenlijk hadden we tot maandag geboekt hier, maar we hadden het wel dusdanig naar ons zin, dat we morgen pas weggaan.
De omgeving is hier echt geweldig!! Ik durf te zeggen dat dit 1 van de mooiste gebergten is die ik heb gezien in mijn leven. Overal kleine paadjes, riviertjes, watervalletjes, bruggen, uitzicht, heel veel bochten, prachtige bomen en super rustig! Echt genieten!

De afgelopen dagen hebben we Joke opgezocht die aan het Gardameer werkt, en Kirsten en Martijn hebben 3 dagen bij ons op de camping gestaan, allemaal erg gezellig!

Morgen gaan we over de binnenwegen naar Frankrijk, om zaterdag aan te komen bij papsie! Daar blijven we een aantal dagen om lekker te zwemmen, kanoën etc. En daarna? Dat zien we dan wel weer! Dat is zo heerlijk, we blijven waar we het leuk hebben, en als we het zat zijn, pakken we alles in, en rijden we verder.

Grappig om te weten:
* Ken je die bordjes met een hert er op? (Let op! Overstekend wild!) Iedereen denkt onbewust dat hij dit nooit zal meemaken, wij hadden echter de eerste dag bijna gebraden hert op de motorkap. En het was geen schattige bambi... meer een soort van enorm paard dat een paar meter voor de auto uit de bosjes sprong... dit scheelde echt heel weinig! We hebben nog nooit zo hard geremd. Hertje ongedeerd, wij ongedeerd, leuk verhaal voor thuis!
* Ons hart ligt toch echt nog steeds bij frankrijk... de italianen zijn echt grotendeels ontzettend gastonvriendelijk... en ze rijden het liefst tegen je bumper aan.
* We zitten op een camping met ALLEEN MAAR NEDERLANDERS (hmmm dit is eigenlijk helemaal niet grappig).
* We zijn vandaag een berg afgereden in zijn vrij... omdat de benzine zo goed als op was, tot overmaat van ramp gaf meneer Tom Tom ook nog een bezinestation op dat niet bestond... spannende minuten naar het volgende bezinestation... tankscore: 29,2 liter... dat scheelde weinig!
* We zijn op de eerste camping waar we stonden in ons kuiten gebeten door een hond! De camping was gelegen tussen een spoorlijn en een snelweg... het gras stond er hoog, en het was niet echt een camping te noemen. Misschien werd het beestje er een beetje zenuwachtig van dat we in zijn tuin stonden met de tent.

We gaan er mee stoppen!
Tot de volgende keer maar weer en een fijne zomer allemaal!

Liefs Crizzy en Paul

Stressmaniaah

Bijna iedereen die ik spreek heeft het druk en is moe. Typerender is nog dat ik de meeste mensen gewoon helemaal niet spreek, en ondanks dat staat ook mijn agenda bomvol.

Ik begin deze periode een beetje te herkennen. Nog een paar weken voor de zomer, waarin we massaal gaan bedenken wat we allemaal nog af moeten hebben voor dat we op vakantie gaan. Dit hoeft natuurlijk helemaal niet echt, maar we leggen het onszelf op. Het kan maar beter gedaan zijn toch? Lange lijsten vol met to-dootjes, waarin we eigenlijk helemaal geen zin hebben, want tja, het is en blijft toch bijna vakantie!

Het is ook de tijd waarin iedereen net iets meer levensruimte nodig heeft. Kom je toch te dichtbij, dan loop je grote kans op licht ontvlambaarheid die kan uitmonden in een flinke ontploffing.

Als je dit fenomeen eenmaal herkent, en je realiseert dat het over 4 weken in een klap helemaal voorbij is, is het eigenlijk best vermakelijk om te zien. Ik blijf er tot op heden in ieder geval redelijk vrolijk onder: in rap tempo mijn to-dootjes afwerken, genoeg slapen en voldoende afstand houden. Gegarandeerd succes!

Maar let op... je bent er over 4 weken nog niet voor een jaar vanaf... Volgens mij vindt er rond de kerst namelijk stiekem nog zo'n periode plaats...

Je bent gewaarschuwd!
Alvast een fijne vakantie en voor nu weltruste!

Nog te goed: Jan Smit

Deze hebben jullie al een tijdje te goed,

ik moest er nog even over nadenken...

Het eerste schokkende feit was dat ik (na een paar cocktails) echt lyrisch was over het optreden van Jan Smit bij het GMF-feest (15 mei). Ach de muziek was niet helemaal mijn ding, maar wat een charismatische jongeman, wat een sfeer, zelfs de chinezen deden mee!

Het tweede schokkende feit was dat ik 4 dagen later hoorde dat Jan en Yolanthe al weken uit elkaar waren. Vier dagen eerder maakte meneer nog vrolijk grapjes over 'zijn vrouw' die hij niet overal mee naar toe kon nemen, en oh oh oh wat had ze toch mooie benen!

De geruststelling is nu, dat de gesigneerde cd al weken ongebruikt in de kast staat, en dat Jan zijn image weer net zo snel heeft afgebroken als dat hij dit had opgebouwd.

Ok, nog een foto dan, voor de liefhebber,

 dan houden we er over op!

Gelinckschool op LOOK-TV

Normaal ben ik er, in verband met de privacy van de kids, niet zo'n voorstander van om hier dingen te plaatsen over mijn werk.  Drie weken geleden is er echter een documentaire gemaakt bij mij in de klas. Eindelijk iets om te laten zien, want met welke kinderen werk ik nu eigenlijk? Soms best lastig uit te leggen!

Als je het leuk vindt:

Klik hier!

Een paar minuten televisieroem ;)

Gezelschap!

Op speciaal verzoek...

Ons favoriete gezelschap op pinkpop!

The-4-of-us!

Afscheid van Krezip!

Dancing with the stars! (Deze foto valt nog mee ;))

Zus en ik bij Kyteman!

Mijn grote held Giel Beelen, wat is hij knap he? (laat me in mijn waan!)

Hellow sunshines!

Alles voor het goede doel! Sexy hoor Steef ;)